درباره رزین های اپوکسی

رزین اپوکسی

رزین اپوکسی

رزین های اپوکسی در جهان به عنوان رزین های مناسب برای کارهای هنری و دست ساز دسته بندی شده اند، چرا که عوارض سمی بسیار کمی داشته و در اتاق کارهایی با تهویه مناسب به راحتی می توان از آنها استفاده کرد. از رزین های اپوکسی برای ساخت زیور آلات مصنوعی استفاده می شود. یکی از دغدغه های اصلی هنرمندان سفت شدن رزین است که با دقت در نسبت تخلیط هاردنر و اپوکسی بر طرف می شود. رزین های اپوکسی برای سفت شدن به کوره (پخته شدن) نیاز ندارند، بلکه در مجاورت هوا به تدریج سفت می شود.

رزین اپوکسی

از دو ماده تشکیل شده است، رزین و هاردنر (سخت کننده). این دو بخش باید با نسبت دقیقی، که توسط تولید کننده مشخص می شود، مخلوط شوند. رزین اپوکسی نسبت به رزین پلی استر بسیار گرانتر است اما به همان دلیل سمی بودن، رزین اپوکسی برای پروژه های خانگی بسیار مناسبتر است. رزین را همیشه با دقت زیاد استفاده کنید و  به توصیه های ایمنی و نکات بهداشتی ارائه شده توسط کارخانه های تولیدی توجه کنید. بعد از اینکه رزین اپوکسی روی یک سطح ریخته و خشک شود، سطحی شفاف، شیشه ای و صیقلی روی کار ایجاد می شود.

همچنین می توان گفت رزین ترکیب طبیعی یا مصنوعی بسیار چسبناک است که معمولا در الکل قابل حل است ولی در آب حل نمی شود. رزین ها به روش های مختلف طبقه بندی می شود که بستگی به ترکیب شیمیایی و مورد مصرف آن دارد. همچنین کاربردهای زیادی در صنعت و به تازگی در عرصه هنر دارد. رزین طبیعی از گیاهان به دست می آید که بهترین نمونه آن شیره درخت کاج است. سنگ تزیینی و زیبای کهربا نیز در اثر سخت شدن رزین گیاهی به دست می آید. هزاران سال است که بشر از رزین طبیعی استفاده می کند. رزین کاج برای درزگیری قایق ها، مومیایی کردن اجساد، ظرف غذا و …

با پیشرفت فناوری، بشر پی برد که این ماده می تواند به پلیمر تبدیل شود و کمی بعد از آن رزین های مصنوعی کشف شد و اکثر موارد پلیمرها با رزین مصنوعی ساخته می شود که ارزانتر و تصفیه راحتتری دارد.

انواع رزین اپوکسی عبارت اند از:

  • پلی استر
  • اپوکسی
  • وینیل استر
  • پلی اورتان
  • سایر رزین ها

این رزین ها از جوانب مختلف دسته بندی می شوند، از لحاظ کاربرد و از لحاظ نحوه خشک شدن و پخت و…

در این بخش سعی شده است رزین ها را از لحاظ نحوه خشک شدن بررسی و طبقه بندی شود که به دو بخش رزین های تک جزئی و چند جزئی تقسیم می شوند. رزین های تک جزئی یا هواخشک رزین هایی هستند که در مجاورت هوا به سرعت خشک می شوند و از این جمله رزین ها می توان انواع چسبها و ماده ای برای براق کردن سنگهای آنتیک استفاده می شود، اشاره کرد.

نوع دوم رزین های چند جزئی هستند که برای خشک شدن (اصطلاحا به این مرحله پخت گفته می شود) نیاز به مواد مکملی دارند که باعث خشک شدن و پخته شدن آنها می شود. چون این واکنش درونی است می توان از این نوع رزین ها برای کارهای حجمی استفاده کرد، خاصیتی که معمولا رزین های تک جزئی ندارند، یعنی بعد از اختلاط دو جزء رزین شروع به خشک شدن می کند.